Unia Europejska jest ugrupowaniem państw rozwiniętych, zainteresowanych zrównoważonym rozwojem ludzkości, w tym postępem w krajach rozwijających się. Dlatego też przez ostatnie pół wieku procesowi integracji europejskiej towarzyszyło stopniowe kształtowanie się europejskiej polityki rozwojowej, rozumianej jako całościowej koncepcji wspierania przez UE rozwoju krajów słabiej rozwiniętych. W planowaniu i realizacji tej polityki uczestniczyły zarówno poszczególne państwa członkowskie Wspólnot Europejskich (a następnie Unii Europejskiej), jak i instytucje wspólnotowe. Wraz z pogłębianiem integracji  i kolejnymi etapami rozszerzenia, zjednoczona Europa w coraz większym stopniu angażowała się w rozwiązywanie problemów rozwojowych państw Południa, obejmując programami i projektami pomocowymi rosnącą liczbę krajów należących do uboższej części świata. Jednocześnie zacieśnieniu ulegała współpraca między krajowymi i wspólnotowymi instytucjami odpowiedzialnymi za przekazywanie pomocy dla zagranicy.

W 2004 r. Polska została przyjęta w poczet członków Unii. Dla naszego kraju było to równoznaczne ze wzięciem na siebie większej odpowiedzialności za sprawy globalne, w tym za problemy biedy, głodu, chorób czy degradacji środowiska naturalnego w krajach rozwijających się. Polska pomoc rozwojowa, dotychczas niezwykle skromna, uległa zwiększeniu, m.in. na skutek kontrybucji do budżetu pomocowego UE. Nasza administracja rządowa została włączona do procesu podejmowania decyzji w bardzo skomplikowanych kwestiach wiążących się z poprawą bytu ludności w odległych regionach świata. Wreszcie polskie organizacje pozarządowe uzyskały możliwość współpracy z organizacjami pozarządowymi innych państw członkowskich przy realizacji projektów pomocowych w krajach rozwijających się. 

Celem książki jest ukazanie genezy, ewolucji oraz bieżących wyzwań stojących przed polityką rozwojową i pomocą rozwojową rozszerzonej Unii Europejskiej. Publikacja adresowana jest w pierwszej kolejności do studentów nauk ekonomicznych i politologicznych, do osób zaangażowanych w realizację projektów i programów pomocowych w różnych częściach świata, oraz do wszystkich Czytelników zainteresowanych rozwojem globalnym, pomocą dla krajów rozwijających się i integracją europejską.

Paweł Bagiński - doktor nauk ekonomicznych, politolog. Absolwent Instytutu Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego i studiów doktoranckich w Kolegium Gospodarki Światowej Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. W latach 2000-2007 pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych, współtwórca polskiego programu pomocy rozwojowej. Od 2008 r. główny specjalista w Narodowym Banku Polskim, ekspert Global Development Research Group oraz wykładowca akademicki. Jest współautorem (z K. Czaplicką i J. Szczycińskim) pierwszej polskiej monografii poświęconej współpracy rozwojowej pt. „Międzynarodowa współpraca na rzecz rozwoju” oraz autorem kilkunastu artykułów naukowych i publicystycznych nt. pomocy rozwojowej.